بوسه ای برای تو

فروغ

خواب

شب به روي شيشه ها ي تار

مي نشست آرام چون خاكستري تب دار

باد نقش سايه ها را در حياط خانه هر دم زير و رو مي كرد

پيچ نيلوفر چو دودي موج مي زد بر سر ديوار

در ميان كاج ها جادوگر مهتاب

با چراغ بي فروغش مي خزد آرام

گوئي او در گور ظلمت روح سرگردان خود را جستجو مي كرد

من خزيدم در دل بستر . . . خسته از تشويش و خاموشي

گفتم اي خواب اي سرنگشتان كليد باغ هاي سبز

چشم هايت بركه ي تاريك ماهي هاي آرامش

كوله بارت را به سوي كودك گريان من بگشا

و ببر با خود مرا به سرزمين صورتي رنگ پري هاي فراموشي.

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم دی 1385ساعت 11:57 توسط بهار |

در سفر آن سو ها . . .

ايوان تهي ست و باغ از ياد مسافر سرشار

در دره ي آفتاب سر بر گرفته اي

كنارش بالش تو ، سايه فكن از پا در آمده است

دوري ، تو از آن سوش شقايق دوري

در خيرگي بوته ها ، كو سايه ي لبخندي كه گذر كند ؟!

از شكاف انديشه ، كو نسيمي كه درون آيد ؟!

سنگريزه رود ، بر گونه ي تو مي لغزد . . .

شبنم جنگل دور ، سيماي تو را مي ربايد . . .

تو را از تو ربوده اند و اين تنهاييي ‍‍ژرف است . . .

مي گريي و در بي راه زمزمه اي سرگردان مي شوي .

سهراب

+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم دی 1385ساعت 20:4 توسط بهار |

هدیه

من از نهايت شب حرف مي زنم

و از نهايت تاريكي

و از نهايت شب حرف مي زنم

اگر به خانه ي من آمدي

براي من اي مهربان چراغ بيار

و يك دريچه از آن

به ازدحام كوچه خوشبخت بنگرم .

فروغ

+ نوشته شده در دوشنبه یازدهم دی 1385ساعت 20:3 توسط بهار |

قالب وبلاگ